Wednesday, October 23, 2013

Seven grossest things in your food

Invisible killer that stalks indoors

do you think it is right to hurt animals while testing experiments?

This is a very sensitive topic. Personally, I never had to work with animals, and I don’t think I would like to hurt them. I have friends who do work with small animals (mice, mostly), and they never are especially happy about hurting or killing them. For researchers who work with animals (they are mostly medical researchers or biologists) there are very strict rules about what they can and can’t do: they have to hurt the least amount of animals necessary, hurt them as little as possible, use anaesthetics etcetera. In the UK they even need to have a “license” to do so, proving that they followed courses where they are taught how to deal with animals.

Still, the problem remains. Is it right to experiment on animals? Personally, I think that not all animals are the same. I would have serious problems about experimenting on intelligent animals like monkeys or dolphins. I also think that no lives should be sacrificed for frivolous things like experimenting new makeup products (in fact, European Union already forbids to do that. And honestly, if a makeup product needs to be tested to be sure that it’s not toxic, what did they put into it anyway? It’s not a necessity after all, so I would just do without it entirely to stay on the safe side). But I also know that it’s almost impossible to learn something about living beings without experimenting on some actual living being. And learning stuff about living beings is what allows us today to cure lots of illnesses – not only on humans, but even on animals! So I don’t think it’s wrong to make experiments that may hurt or kill some small animals – like rats or guinea pigs – if it allows us to cure illnesses and save lives. After all we humans, like many other species on the planet, eat meat, and we kill many more animals just to eat them than we do in order to research new cures – but while eating a cow or a pig will be enough to sustain a couple people for some days, the lives of a few laboratory animals can benefit many more humans for a much longer time.

In the end, I think that our respect needs to go to nature and the species as a whole. Lots of carnivorous or omnivorous animals kill their prey to eat them and prolong their lives in nature; what no other animal except man does is driving entire species to extinction, destroy entire ecosystems, and kill just for the sake of it – which is not the case with laboratory animals. I don’t think it’s wrong to worry about animals – in fact, we would not be human if we didn’t feel a bit of remorse even when killing something small as a mice – but if we think about it rationally, there are plenty things that we do that damage nature and species who live in the wild more than using animals for scientific experiments.

Writing for children

Writing for children
Estelle van Eeden (24), author and illustrator, has amassed a steadily growing following of Sri Lanka's young readers, for whom she often holds enthralling book readings at school reading clubs and institutions that promote literature. Her most recent work included painting the murals for Children's Corner at the American Centre in Colombo, and she is currently working on writing and illustrating her second book, 'Ragamuffins,' a story about street life through the eyes of kids.

"It's largely based on experiences I had while onboard the Logos Hope, visiting Cairo's Garbage City, Smokey Mountain in the Philippines, and extensive travels through slums in India, South East Asia and South Africa," said Estelle, in an interview with Ceylon Today .

Childhood in nature

Having grown up among the rolling sugar cane hills of Kwa-Zulu Natal, South Africa, Estelle says: "The landscape seemed like an immense playground that just kept rolling out the further I went along. Nothing could have prepared me better for writing for kids than a childhood in nature. The smell of freshly ploughed red earth, the sweet smell of burning cane hanging in the air—and of course, digs for treasure. My favourite game was pretending to be a radio presenter and coming up with stories to tell my listeners and singing the sign tunes."

Estelle, who has lived in Sri Lanka since 2005, also managed to release her debut children's picture book, but says: "The time has come for me to move on in search of more stories, which is also, in part, what led me into this creative profession.

"I write to travel. When I'm thinking up a story, the research is like an adventure in itself! Sometimes it's hard to get a good grip on an idea, so I go places that would move my imagination into motion. In writing, I get to see, feel and taste things like never before... and the most exciting part is making that world I've discovered come alive for kids in a vivid way."

Early voyage

Estelle left home at 20 aboard the Logos ship—a floating book exhibition of German, Christian charity origin, that makes port-au-call at stops around the world, and had her 21st birthday on the voyage to Malta. "Living with 400 people in a confined space, from 50 nationalities, changed my worldview and taught me the value of treating all people with respect regardless of their status.

"The experience is the furthest thing from a paid vacation that you can get. Whilst onboard, I got certified as an engine rating or watchkeeper, meaning I spent the bulk of my time onboard the ship, down in the engine room.
"It's a tough environment for a woman to thrive in, but I did it. The opportunity to work with men of character gave me a deeper understanding of how to be a lady in a man's world. I learned to lead them without ruling them, which for me, is a golden rule."

Specializing in child literature

"When I was in primary school, I hated reading grown-up books because it was all little black squiggles on rectangular pieces of paper, no vibrant pictures to get lost in!
"All this changed when I discovered the joy of imagination in my first Famous Five novel by Enid Blyton. That moment addicted me to the written word; but I'm still infatuated by the pictures, which is why I continued to study art and illustration.

"I write for kids because our future depends on them. I feel a responsibility to pass on morals and values that will enable them to thrive as honest and respectable citizens."
For a while now, this bright illustrator has been involved in retelling teen books for the disappearing Roma gypsies. "I have a heart for minority groups, and since my heritage is Afrikaner, I understand the struggles and longing for identity. The gypsies of Eastern Europe have always weighed on my heart since they are a marginalized people with few rights and privileges. So when I was offered the contract to work on this project with the Roma Bible Union, I felt it was an answer to prayer, an opportunity to reach out and extend kindness," says Estelle.

Her debut book, Lost Things? was released in May this year by Tate Publishing (United States). The blurb reads: 'Are the lost things mine? Are the lost things yours? Who do they belong to? Join Annie on her adventure to find all of the treasure that has been lost.'

Estelle says the story is based on a game she used to play as children, called Lost and Found. "We'd search for stuff that people lost as if it were treasure and then dutifully return the lost property to a lost-and-found box. The story is meant to challenge kids and the common idea that finders are keepers," concluded Estelle on what is to be her lifelong passion of instilling values and moulding children because "they are the best."

Organic food colouring

Organic food colouring
By Shabna Cader

When it comes to eating healthy are you also concerned about the dyes mixed in most of the foods you eat? Or have you completely forgone that fact? Artificial colouring has become a norm in today's world. From cakes to cupcakes, food producers are using more and more harmful dyes to make their products far more tempting to the eye. The dyes used however have been linked to brain tumours and bladder cancer and is scientifically proven to affect everything in a human body from allergies to one's attention span.

Ever thought about switching to natural food dyes? Know that possibly most of the food dyes available in the markets can be replaced and replicated (nearly) in your own home. Here's how:

Pink and red

For that ideal colour of red, grab a bunch of beets. This would give you a ton of colour with almost no flavour to it. You could make beet colouring by either boiling the raw vegetable on the fire or by juicing it in the blender. If you're looking for an alternative to beet, you can also use any red fruit like raspberries or pomegranate. The use of these fruits however can change the flavour. To make the fruit dyes, pulverize them in a blender, then strain the coloured liquid with the use of a mesh sieve or cheesecloth.


Carrots are your best bet for achieving a peachy tint of colour. Oranges may seem promising, but actually doesn't lend much colour. Stick to carrots and you're sure to be pleased. Simply juice them and don't worry about the flavour. Carrots are naturally sweet too so there's no need to add much sugar thereafter.


For yellow you'll need to hit the spice rack. Both saffron and turmeric powder will create that sunny, summery hue you want. Those who are frequently in the kitchen will know that a little of these spices go a long way so you're going to only need very small amounts. That small amount will bring about intense colours.


Although green might sound like a tough colour to create, you'll find it easy to do with the use of spinach leaves. You're going to need a bunch of it. You could do the same process of creating the colour as you did with the red. Taste as you go ahead with this. You might need to add flavour to whatever you are using the colouring so as to disguise the spinach taste if it does come through quite strong.

Blue and purple

Here are the trickiest two colours to create! They may be the hard ones but they are certainly possible to create too. Blueberries can be used and processed in the same manner as the beets and spinach but for your best bet give cabbage a go. Yes, cabbage! Red cabbage needs to be cut and boiled until the water turns very dark and is concentrated. This will give you a lovely hue of purple.
To create blue, slowly stir in baking soda. Do this one bit at a time so that it will be able to react with the juice and then gradually produce a pretty blue hue.
Go ahead, let your creative juices flow!

Sunday, April 8, 2012

කවි ඇහෙනා අවුරුද්ද

කවි ඇහෙනා අවුරුද්ද



සිංහල අවුරුදු සමයේ හැමතැනින්ම කවි ගායනා ඇහෙන්න පටන් ගන්නවා. ඒවා ගැමි ක්‍රීඩාවලට සම්බන්ධයි. මේ ගායනා, ක්‍රීඩා ඔස්සේ සමගිය, සහජීවනය වර්ධනය වුණා. අද තත්ත්වය වෙනස්. මේ කිසිවක් ම සිදු නොවීම නිසා ගැමියන් අතර දුරස්ථ බවක් ඇතිවී තිබෙනවා. එය කනගාටුවකට කරුණක්. එතකොට මේවායේදි ආර්ථික පැත්තෙන් ද රෝපණය වීමක් ගැබ්වි තිබුණා. මොකද කියනවා නම් මේ අය එකිනෙකාට උදව් කරගැනීම.
මේ තුළ තිබුණේ කිසිවකුගේ අඟහිඟකම් නිසා යම් කරදරයකට, විපතකට පත්වි සිටියේ නම් අර මුළු පිරිසක් ම එකට එක් වී ඔහුගේ උපකාරයට එනවා. බෙදා හදා ගන්නවා. මෙය සාමූහිකව එක්වි කරන උපකාරයක් වෙනවා. ආර්ථික වශයෙන් හෝ පීඩාවකට පත්වීමට ඉඩක් නැත්තේ මිනිසුන් එකතුව උදවු කිරීම නිසා. මේවා ඔවුන් තුළ පිහිටා ඇත්තේ සැම කාරණයකදිම එකතුව ගායනාවෙන්, ක්‍රීඩාවෙන් බැඳී ජීවත්වන නිසයි.
මම කවියක් ගායනා කරන විටදි එහා ගමෙන් ආපු කෙනා ද මා සමඟ ගායනයේ යෙදෙන විට අප අතරේ සම්බන්ධතාව ගොඩ නැඟෙනවා, එහෙමයි වෙන්නෙ. කලාව කියමින් යමක් ඉදිරිපත් කරලා මුදල් හම්බ කර ගෙන යාම මේ මෑතදි අප රටේ පහළ වූ දෙයක්. අපි අපේ කලා නිර්මාණයක් ප්‍රදර්ශනය කරද්දි ඊට අපේ ජනතාවත් සම්බන්ධ කරගත යුතුයි. ඒ යහපත් සම්බන්ධතාව නිසා මගේ කලාව තනි වන්නේ නැහැ. රූකඩ, කෝලං නාටකයක් එහා ගමකට ගිහින් පෙන්නුවත් එහි අප හා සම්බන්ධ වන පිරිසක් හිටියා. ඒ නයින් බලන කළ මේ සමගිය නිසා බැඳීම් ඉතාම පුළුල් වෙනවා මේ කලාව තුළ.
අද වෙනස් තත්ත්වයක්. අප යම් නිර්මාණයක් හදනවා. අපි ටිකට් ගහනවා. විකුණනවා. එය බලා ඔවුන් ආපසු යනවා. මේ පුදුමාකාර දුරස්ථ බවක් කියැවෙන තත්ත්වයක්. වැඩේ ඉවරවුණා ඒ මිනිස්සු යන්න ගියා. ඒකනෙ වෙන්නෙ අද. වැඩේ ඉවර වී යන පිරිසක් නොවේ එදා උන්නේ. මේ වැඩේට එකතු වන පිරිසක්. මේ ගායනය විශේෂිත දෙයක් නොවෙයි.
මේ අපේ සමාජය අතරේ පවතින දෙයක්. දැන් අප දුරස්වෙලා. දුරස්ථිකරණය වෙලා. බලන අය වෙනයි, කරන අය වෙනයි. අපි වේදිකාවක් උඩට නැගලා. බලන මිනිසුන් පහළ ඉඳන් කැරෙන ඈත ඉඳන් කැරෙන සංවාදයක් බවට අද පත්වෙලා. ඉස්සර එහෙම නෙවි, අපි හැමෝම එක්වෙනවා. අඩුපාඩුවක් ඇති වූවොත් අපි ඒකටත් උදවු වෙනවා. නිතර දෙපැත්තක් සම්බන්ධ වුණා. කලාව කියන්නෙ බෙදා හදාගෙන කරන දේකට මිසක් දුරස්ව ඉඳන් කරන්නක් විය යුතු නැහැ.
මේ කාරණා සියලු දේ අවුරුදු උත්සවේදි එක්තැන් වෙනවා. අස්වැන්න නෙළා ගත් පසු වැඩ ඉවරයි. දැන් හැමෝම විනෝද වෙනවා. මේ ගෙදරින් වැඩට ගිහින් පැය අටකට හිරවී ගෙදරට ආපසු එන පිළිවෙලට මිනිසුන් පසුකලෙක හුරුවූ දෙයක්. එදා ආරම්භ වූයේ ගොවිතැනත් එක්කයි. ඊට නිසි කාලයක් තිබුණා. කුඹුරුවල සෑම කටයුත්තකදීම කවියට ගායනයට මුල්තැනක් හිමිවුණා. ගායනයෙන් තොරව කිසිවක් සිදුවුණේ නැහැ.
කමතේදි කවි කියනවා. ගොයම් පාගන විටදීත් කවි සීපද ගායනා කරනවා. පැලක් තනා ගන්නවා. එහිදි කවි සීපද ගයනවා. ඒ පැරණි ක්‍රම අද මගහැරිලා ජීවන රටාව වෙනස් වෙලා මිනිසුන්ගේ එදා පටන් ආපු චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර සම්ප්‍රදායයන් වෙනස් වෙලා. අද වනවිට මේවායේ විශාල වෙනසක් සිදුවී තිබෙනවා. ඒ ආචාර ධර්ම නොසළකා හැර සහමුලින් ම තම ජීවිත වාණිජකරණයට යටත් කර දමා තිබෙනවා. මුදල් මත සියල්ල සිදුවන තත්ත්වයකට ඇද වැටී තිබෙනවා.
මේවායේදි අප මැසිවිලි නැඟිය යුතු නැහැ. සංස්කෘතිය වූවත් සැමදා එකතැන පවතින්නේ නැහැ. ලෝකය වෙනස් වෙමින් යන විට ඒවාද වෙනස් වෙමින් යන නිසා අප මේ දෙස උපේක්ෂාවෙන් බලා සිටිය යුතු වෙනවා. ඒවා වෙනස් කරන්නට අපට හැකියාවක් නැහැ. පරම්පරා ගැටුමක් අද තිබෙනවා.
මේ පරම්පරා ගැටුම් එදා මේ අයුරින් තිබුණේ නැහැ. එදා තරුණ පරම්පරාව වැඩපල කරද්දි එහි අඩු තැන් වැඩිහිටියන් කියා දී නිවැරදි කරවූවා. අද වනවිට තරුණ පරම්පරාව අලුත් ලෝකයකයි පසුවෙන්නෙ. පැරැන්නන් එදා එතැන ම ඉන්නවා. පැරැන්නන්ට අලුත් ලෝකයට එන්න අසීරුයි. අලුත් සමාජයේ ළමයි සමඟ වැඩ කරන විටදි පැරැන්නන් ට ප්‍රශ්න ඇතිවෙනවා. පරම්පරා ගැටුම තවත් උග්‍ර වෙනවා.
අලුත් පරම්පරාව තුළ එදා තිබූ ඔංචිලි වාරම්, සීපද කවි ගායනා සඳහා පුරුද්දක් නැහැ. ඒ වගේම එදා ගම අතරේ තිබූ අපේකම කියැවෙන ක්‍රීඩා කරන්නට දැන් ළමයි දන්නේ නැහැ, ඔන්න වෙනස. දැන් ඒ අය අලුත් ලෝකයේ වෙන වෙන දේවල් කරන්නේ. ලොකුම පාඩුව තමයි අපට සිද්ධ වෙච්ච එදා ගායනා, සීපද එක්කම ඊට පිටුපසින් පොඩි දරුවන් සිටියා. අද ඒක නැහැනෙ. අද ඔංචිල්ලාවක් ගමක දකින්නේ කලාතුරකින්.
අද පොඩි එකාට පොත් බෑග් කරට එල්ලලා ඒකෙන් ජයගන්න තමයි වැඩිහිටියන් ක්‍රියා කරන්නේ. දරුවා තුළ අපේකම, අධ්‍යාත්මික ගුණ වගාව ආදි කරුණු වලට දරුවා යොමු කරවීමක් ඇත්තේම නැහැ. මේ ගුණ වගාවන් අද වැඩිහිටියන් පවා අහිමි කරගෙන අලුත් ලෝකයේ හැල්මේ දිව යනවා. කොටින් ම කිවහොත් අද මිනිසා සම්පූර්ණයෙන් ම ආර්ථික භාණ්ඩයක් බවට පත්වී හමාරයි. පුළුවන් තරම් මුදල් උපයන ආර්ථික භාණ්ඩයක් කරගන්නට හදනවා.
අද තම දරුවන් ගෙන යන ආර්ථිකමය තේමාව කරගත් ඉලක්කය එදා වැඩිහිටියන් තුළ තිබුණේ ම නැහැ. ශිල්ප ශාස්ත්‍ර දෙන්න, වියතුන් මැද කෙළින් සිටින්න ශිල්ප ඥානය දෙන්න කියලයි එදා පැරැන්නන් කටයුතු කළේ. ඒ තුළින් ළමයා ලොකු මිනිසකු කරවන්නටය කියලා.
රෝහණ බැද්දගේ
අද ඉගෙනීමට වඩා විසිතුරු දෙයක් ඔස්සේ ශාස්ත්‍රය පාගාගෙන වෙනස් මඟක යාමටයි උත්සාහ කරන්නේ, වෙද මහත්මයා තම පුත්‍රයා දොස්තර කෙනකු කරවීම තුළ අද ගමේ වෙද මහත්මයා ඇත්තේ නැහැ.
මිනිසා ආර්ථික භාණ්ඩයක් වීම නිසා මිනිස්කම නැති වී ගොස් තිබෙනවා. මගේ යම් කලා නිර්මාණයක් තවත් අයකු ඉල්ලූ විට මා මුදල් තණ්හාවෙන් අසධාරණකම් කරන්නේ නැහැ.
මගේ ඊට වියදම් තත්ත්වයට අනුකූලව කටයුතු කරනවා. අපේ අතර මනුස්සකම ද තිබිය යුතුවා සේම මේ තරගකාරි සමාජය තුළ පරිස්සමින් ගමන යායුතුව තිබෙනවා.
අවුරුද්දේ විශේෂත්වය කුඩා දරුවන්ටය. වැඩිහිටියන් පවා මූලික කොට තකන්නේ කුඩා දරුවාවයි. අවුරුදු කලට සීමා නොවූ ගෙවල් තුළ ගායනා කෙරුණා. ලාම්පු එළියෙන් යසෝදරා වත, වෙස්සන්තර ජාතකය, ලෝවැඩ සඟරාව, විදුර ජාතකය, ගණදෙවි හැල්ල, පත්නිනි හෑල්ල ආදි කාව්‍යයන් එදා තිබුණා. වැඩිහිටියන් පොත් ඇසුරින් තම දරුවන් ලවා ගායනා කරවූවා. මමත් කුඩාවියේදි මේ අත්දැකීම් ලබා තියෙනවා.
එළිමහනේ ක්‍රීඩා වගේ ම ඒවාත් ගෙවල්වල සිදුකෙරුණා. අවුරුදු සමයේ දි. මේ කණ්ඩායම් ගෙන් ගෙට යනවා. සශ්‍රීකත්වය සමඟින් මේ අවුරුදු සමයේ දි ඒ කුඩා දරුවන් සමඟ ලොකු අය ද සී සෑමේදී අඬහැර පානවා. රබාන විශේෂයි. අවුරුදු ලබන්නට සති කිහිපයකට පෙරදි ගෙවල්වල රබන් වයනවා.
සැම ගෙදරකම පාහේ රබන් තිබුණා. කොහාගේ පණිවුඩය එක පැත්තකින් එනවා. කවි ගයමින් රබන් ගසනවා. ශිල්පයට අදාල ගායනා තිබුණා. රබන් පද තිබුණේ වචනවලින් හදාගත්තු ඒවා. රබාන වාදනය කරන්න පදයක් හැදෙනවා. තව ක්‍රමයක් අත්මාරු පද කියමින් අත්වැල් අල්ලමින් රබන් ශිල්පයේ යෙදුණා. රබානට විශේෂිත වාදනයක් තිබුණ. එහෙම අය අද නැහැ.
මෙහිදි දෙවියන් කෙරෙහි බය පක්ෂපාතීකම උදෙසා දෙවියන්ට කවි ගායනා කළා. තම ජීවිත අවදානම දෙවියනට බාරදීමේ ඇදහීමක් පවතිනවා. පත්තිනි දෙවිගේ සළඹේ ආකෘතිය කතුරු ඔංචිල්ලාවේ තිබෙනවා.
සිරිපා සමයත් අවුරුද්ද සමඟින් නිමාවෙනවා. ගායනා කරන විලාසයක්, සම්ප්‍රදායයක් තිබෙනවා. අත් රබන් වලටත් නටන්න කවි ගායනා තියෙනවා. රබන් සවුදන් අල්ලා තෑගි ගන්නවා.
මහරබන් සහ අත් රබන්වල ගැබ් වූ ශිල්පය අද දක්නට නැහැ. අප නොදැනුවත්වම කොපමණ විද්‍යාවෙන් මිනිසා දියුණු වුවත් බෙරගහල ශබ්ද නොකර වුවත් කොළඹ වුවත් ඇදහිලි විශ්වාස මිනිසා තුළ තවමත් තිබෙනවා.
මරණය පිළිබඳ සැකයෙන් එදා ඒ ඇදහිලි හා විශ්වාස මිනිසා තුළ යම් තරමකට අදත් පවතිනවා. මනුස්ස ප්‍රජාව පවතින තාක් මේ ඇදහිලි විශ්වාස පවතිනවා.